Strona główna Krótkie recenzje Claude Monet, „Lilie wodne” („Nenufary”), Musée de l’Orangerie, Paryż

Claude Monet, „Lilie wodne” („Nenufary”), Musée de l’Orangerie, Paryż

Wernisażeria
0 komentarz
Claude-Monet-Lilie-wodne.-Nenufary-Musee-de-lOrangerie-w-Paryzu-04

Claude Monet, cykl „Lilie wodne” („Nenufary”), Musée de l’Orangerie w Paryżu.

Zgodnie z Waszym życzeniem jest wpis o Wielkiej Białej Florze Claude’a Moneta – cyklu „Les Nymphéas„, czyli „Nenufary” albo „Lilie wodne” znajdującym się w Musée de l’Orangerie w Paryżu.

Musee-de-lOrangerie-w-Paryzu-02
Claude Monet, „Lilie wodne. Nenufary”, Musée de l’Orangerie w Paryżu

Sam budynek w Ogrodach Tuileries powstał w 1852 r.  Cesarz Napoleon III doszedł do wniosku, że może by tak przydała się pomarańczarnia, w której zimą można przechowywać drzewka pomarańczowe z tychże ogrodów. 

Claude-Monet-Lilie-wodne.-Nenufary-Musee-de-lOrangerie-w-Paryzu-03.jpg
Claude Monet, „Lilie wodne. Nenufary”, Musée de l’Orangerie w Paryżu

Claude Monet, lilie wodne i cisza

Swoje wielkie grzmoty, czyli „Lilie wodne”, Monet malował przez 7 lat i to Georges Clemenceau namówił go do zainstalowania ich w pomarańczarni. Artysta zgodził się, ale pod warunkiem, że miejsce ekspozycji będzie przeznaczone do medytacji i ma w nim panować pełen nabożeństwa cisza. Do dziś w Muzeum wisi prośba o uszanowanie jego woli. 

Claude-Monet-Lilie-wodne.-Nenufary-Musee-de-lOrangerie-w-Paryzu-01.jpg
Claude Monet, „Lilie wodne. Nenufary”, Musée de l’Orangerie w Paryżu

Przynajmniej jedno muzeum, gdzie ludzie nie drą się, rozmawiając do (bo nie „przez”) trzymanych pół metra od paszczy telefonów z włączonym głośnikiem. Oraz kamerą, żeby wiedzieć rozmówcę. Oraz żeby każdy w promieniu kilometra idealnie widział i słyszał owego rozmówcę. Mam ochotę strzelić takich delikwentów, zmora muzeów, restauracji, sklepów, wszystkiego. Co za ludzie. Zgroza i pomór.

Claude-Monet-Lilie-wodne.-Nenufary-Musee-de-lOrangerie-w-Paryzu-05.jpg
Claude Monet, „Lilie wodne. Nenufary”, Musée de l’Orangerie w Paryżu

Nenufary w Oranżerii

W każdym razie prawie sto lat temu, bo 1922 r., Claude Monet sprezentował cykl Francji, a wnętrza oranżerii dostosowano do ekspozycji. Razem z Camillem Lefèvrem zaprojektował 2 jajowate sale, w których umieszczono 8 obrazów (7 niebieskich, 1 żółtawy). Każdy ma wys. 2 m, a całość 91 m długości. Miał chłopak rozmach. 

Claude-Monet-Lilie-wodne.-Nenufary-Musee-de-lOrangerie-w-Paryzu-07.jpg
Claude Monet, „Lilie wodne. Nenufary”, Musée de l’Orangerie w Paryżu

Całość zainstalowano na osi wsch-zach, żeby wykorzystać naturalny cykl światła. Po tych zawerencjach Musée de l’Orangerie oficjalnie otworzono 16 maja 1927 r., pół roku po śmierci Moneta. 

Claude-Monet-Lilie-wodne.-Nenufary-Musee-de-lOrangerie-w-Paryzu-10.jpg
Claude Monet, „Lilie wodne. Nenufary”, Musée de l’Orangerie w Paryżu

Trzydzieści lat pracy Monet’a

Cały cykl „Nenufary” – nie tylko prac Oranżeryjnych, ale w ogóle wszystkich – to ok. 250 obrazów przedstawiających staw w ogrodzie w Giverny. Monet malował je przez 30 ostatnich lat życia. Czyli dłużej niż ja żyję, bo przecież zawsze mam 18 lat. Sztuka konserwuje, wino też. 

Claude Monet, Lilie wodne. Nenufary, Musée de l'Orangerie w Paryżu 08
Claude Monet, „Lilie wodne. Nenufary”, Musée de l’Orangerie w Paryżu

Kolory wyszły dość mocno przekłamane, trochę za intensywne, ale wczujcie się w klimat i rozmach oraz detale. Proszę nie oceniać mojego przytycia, jak zwykle w Paryżu się spasłam.

Wernisazeria-Claude-Monet-Lilie-wodne.-Nenufary-Musee-de-lOrangerie-w-Paryzu.jpg
Ja na wystawie, Claude Monet, „Lilie wodne. Nenufary”, Musée de l’Orangerie w Paryżu

***

PS. Na fanpage’u padło pytanie, czy Musée de l’Orangerie to dawne muzeum Jeu de Paume.

Więc odpowiadam: w drugą mańkę. To Galerie nationale du Jeu de Paume byłoby dawnym Musée de l’Orangerie, najpierw zbudowano Oranżerię – w 1852 roku, a dopiero 9 lat później budynek Jeu de Paume, czyli zadaszony kort do jeu de paume [dosł. gry ręką], przodka naszego tenisa. A przestrzenią wystawienniczą ta „tenisiarnia” jest od 1909 roku.

Claude-Monet-Lilie-wodne.-Nenufary-Musee-de-lOrangerie-w-Paryzu-06.jpg
Claude Monet, „Lilie wodne. Nenufary”, Musée de l’Orangerie w Paryżu

Tak że to dwa różne budynki i dwa zupełnie różne klimaty artystyczne. W zbiorach Musée de l’Orangerie są impresjoniści i postimpresjonisci, a Jeu de Paume to centrum sztuki współczesnej.

0 komentarz

Zobacz też

Napisz komentarz

Wernisażeria, oprócz wernisaży i wina, potrzebuje ciasteczek. Mam nadzieję, że nie masz nic przeciwko ciasteczkom. Zgadzam się Więcej